Milletler Cemiyeti, Fransa’nın Almanya’ya olan güvensizliğini sona erdirememîştir. Fransa, Almanya’nın Versay ile belirlenen sınırları tanımayacağını ve her an kendisine karşı harekete geçeceğini düşünmektedir. Locarno Antlaşması, bu güvensizliğin bîr sonucu olarak ortaya çıkmıştır.

Fransa ile ilişkilerini geliştirerek tazminat sorununda kolaylık sağlamak isteyen Alman hükümeti Şubat 1925’te Fransa’ya karşılıklı bir güvenlik paktı kurulmasını önermiştir.

Almanya, Fransa, İngiltere, İtalya, Belçika, Polonya ve Çekoslovakya’nın katılımıyla 1 Aralık 1925’te Locarno Antlaşması imzalanmıştır. Antlaşma, devletler arasında çıkacak anlaşmazlıkları barış yoluyla çözümlemek amacına yöneliktir.




Locarno Antlaşması’na göre;

• Almanya, batıda Fransa ve Belçika sınırlarının kesin ve sürekli olduğunu kabul edecekti.

• Bir anlaşmazlık durumunda güç kullanılmayacak, sorun Milletler Cemiyetine götürülecekti.

Almanya, Locarno Antlaşması ile yeniden uluslararası iş birliğine katılma imkânı elde etmiştir. Ayrıca Alsas ve Lorraine’den kesin olarak vazgeçtiğini de ortaya koymuştur. 1926’da Milletler Cemiyetine üye olan Almanya, yeniden eşit koşullarla Avrupa’nın büyük devletleri arasına girmiştir.

Avrupa’da Locama ile başlayan “siyasi gerginliğin azalması” süreci fazla uzun ömürlü olamadı. İngiltere, Avrupa’da siyasi dengeyi bozacağından endişe ederek Fransa-Almanya yakınlaşmasından rahatsız oldu. Almanya’nın doğu sınırları için garanti vermemesini kabul eden Ingiltere, “Yatıştırma Politikası” uyarınca Almanya’ya yakın durmaya, İtalya ile de ilişkilerini geliştirmeye çalıştı.